Toen Nina op haar 21e klaar was met haar bachelor Culturele Antropologie, wist ze vooral één ding: ze wilde nog niet meteen aan het werk.
Misschien wilde ze later nog een master doen, maar welke? Ook geen idee. Dus nam ze een tussenjaar om dat uit te zoeken. En als ze dan toch een jaar de tijd had, wilde ze dat liever niet thuis doorbrengen.
Helemaal nieuw was vrijwilligerswerk in het buitenland niet voor haar: eerder hielp ze twee weken mee met het opknappen van een middeleeuws kasteel in Frankrijk. Deze keer wilde ze langer weg. Iets met haar handen doen, nieuwe mensen leren kennen en het liefst wat verder van huis. Zo belandde ze in een eco-village in Griekenland.
Wakker worden in een tipitent
Nina woonde daar met vrijwilligers uit heel Europa, tussen de 18 en 29 jaar. Ze werkten samen, maar deelden ook de rest van hun dagelijks leven. Aan het begin van iedere week maakte de groep een planning en kon iedereen aangeven welke taken die wilde doen. De ene dag stond je bijvoorbeeld te koken of schoon te maken, de andere dag zorgde je voor de dieren of werkte je buiten.
De dagen begonnen meestal rond 7.00 of 7.30 uur met ontbijt. Daarna kwam de groep bij elkaar om te bespreken hoe iedereen erbij zat en wat er die dag moest gebeuren. Rond 9.00 uur begon het werk en met verschillende pauzes tussendoor waren ze meestal rond 16.30 uur klaar. Daarna was er vrije tijd en rond 18.30 uur at de groep samen.
Nina sliep met twee andere meiden in een tipitent. Er was ook een slaapzaal met stapelbedden voor wie liever binnen wilde slapen. Vooral toen de nachten kouder werden, begon die optie voor steeds meer mensen aantrekkelijk te klinken.
Soms wil je ook gewoon even alleen zijn
Met een internationale groep wonen betekende dat Nina in korte tijd veel nieuwe mensen leerde kennen. Tegelijkertijd merkte ze dat het best intens kan zijn als je met dezelfde mensen woont, werkt én eet. Er waren dagen waarop bijna alles samen gebeurde en het daardoor lastig was om even tijd voor jezelf te vinden.
Gelukkig was het terrein groot genoeg om ergens een rustig plekje op te zoeken. Even alleen zitten en niemand hoeven spreken was na zo’n volle dag soms precies waar ze behoefte aan had.
Hoe langer je ergens bent, hoe meer je ziet
Doordat Nina langere tijd op dezelfde plek woonde, zag ze ook kanten van Griekenland die je tijdens een korte vakantie misschien minder snel opmerkt. Zo viel haar op hoeveel afval er op straat lag. Ze zag veel plastic flessen en koffiebekers en vond dat vooral zonde omdat de natuur en omgeving juist zo mooi waren.
Ook dat hoorde voor haar bij de ervaring. Ze zag niet alleen de plekken die je op vakantiefoto’s tegenkomt, maar kreeg ook meer mee van hoe het dagelijks leven daar eruitzag.
“Ik merkte hoe fijn ik het vond om praktisch bezig te zijn. Ik wil niet de hele dag achter een laptop zitten.”
Wat ze in Griekenland over zichzelf leerde
Voor ze vertrok wist Nina vooral dat ze graag naar het buitenland wilde, nieuwe mensen wilde ontmoeten en praktisch bezig wilde zijn. Tijdens het project merkte ze pas hoe belangrijk dat laatste eigenlijk voor haar was. Ze vond het fijn om met haar handen te werken en ontdekte dat alleen bezig zijn met theorie of achter een laptop zitten minder goed bij haar paste dan ze eerder dacht.
Dat inzicht nam ze mee naar huis en speelde later ook mee bij haar keuze voor een master. Het vrijwilligersproject gaf haar dus niet ineens antwoord op de vraag wat ze met de rest van haar leven wilde doen, maar het hielp haar wel om beter te begrijpen waar ze energie van krijgt en wat bij haar past.
Ook vrijwilligerswerk doen in het buitenland?
Met het European Solidarity Corps kun je tussen de 2 weken en 12 maanden vrijwilligerswerk doen in Europa. Je verblijf, reis en andere kosten worden grotendeels vergoed.
