Farah had eigenlijk al een reisgenoot voor haar avontuur in Valencia. Vlak voor vertrek bleek die door gezondheidsredenen niet te gaan. Ineens stond ze er alleen voor. Moest ze afzeggen, of gewoon in haar eentje gaan? Ze besloot te gaan.

“Ik vond het echt heel spannend,” vertelt ze. “Ik had me helemaal ingesteld op samen gaan. Maar uiteindelijk dacht ik: ik ga er gewoon iets moois van maken. En daar ben ik nu zó blij mee.”

In Valencia liep Farah stage op een basisschool, van de kleuters tot en met groep 8. Haar collega’s waren vriendelijk, maar bijna niemand sprak goed Engels. De kinderen praatten vooral Spaans. Toch bleek die taalbarrière uiteindelijk veel minder groot dan ze van tevoren dacht. “Ik merkte dat je ook zonder dezelfde taal te kennen veel meer kunt communiceren dan je denkt. Je begrijpt elkaar vaak alsnog.”

Naast de taal viel haar nog iets anders op aan het leven in Spanje: hoe relaxed alles eraan toeging. Als de bus te laat was en Farah te laat op stage kwam, maakte niemand zich druk.  Dingen liepen soms anders dan gepland, maar dat hoorde er gewoon bij. “Die Spaanse mentaliteit van tranquilo voelde na een tijdje eigenlijk best lekker. In Nederland is alles vaak haastig. Daar mocht alles wat langzamer.”

Het moeilijkste moment van de dag kwam eigenlijk pas ’s avonds. Overdag was ze bezig met stage, kinderen en nieuwe indrukken. Maar zodra ze thuiskwam, had gegeten en in bed lag, kwam toch soms het gemis van thuis wel op. Op zulke momenten voelde ze echt hoe ver weg ze was. Maar met genoeg afleiding door alle leuke dingen en bezoek van vrienden en familie kwam het helemaal goed.

Voor vertrek was ze vooral bang dat ze niemand zou leren kennen. Via WhatsApp zat ze in een paar groepen met andere stagiairs en internationals. Op een avond zag ze een berichtje voorbijkomen: wie gaat er mee wat drinken? Ze had niks te verliezen, dus “let’s go!”. Die spontane keuze veranderde uiteindelijk haar hele ervaring. Ze ontmoette mensen met wie het meteen klikte en bouwde vriendschappen op die ze totaal niet had verwacht.

En alsof Valencia zelf nog niet bijzonder genoeg was, zat Farah er ook tijdens Las Fallas. De hele stad veranderde in één groot feest vol vuurwerk, muziek en gigantische kunstwerken. “Dat bracht echt iedereen samen. Je voelde gewoon de energie van de stad. Iedereen was buiten en overal gebeurde iets.”

Wat ze anderen mee zou geven? Durf jezelf open te stellen. “Als je jezelf afsluit, wordt het ook lastig voor mensen om contact met je te maken. Maar als je gewoon die eerste stap zet, gebeuren er vanzelf dingen. Misschien is niet elke avond geweldig, maar de mooie momenten maken alles waard.”

En voor iedereen die twijfelt om alleen naar het buitenland te gaan, heeft ze eigenlijk maar één antwoord: “Ik ging uiteindelijk ook alleen. En ik zou het zo weer doen.”