Toen Bente voor haar studie Humanistiek een semester naar het buitenland mocht, had ze keuze uit een paar partneruniversiteiten van haar opleiding. Eén daarvan was Charles University in Praag. Ze was er nog nooit geweest, maar hoefde eigenlijk niet lang na te denken toen ze de stad zag staan.

“Ik had er zoveel goede verhalen over gehoord. Mooie stad, fijne sfeer, goedkoop leven. Het voelde gewoon meteen goed.” Eenmaal aangekomen in Praag mocht ze haar vakken grotendeels zelf samenstellen. Naast haar gewone studie koos ze ook voor iets totaal nieuws: Tsjechisch. Niet omdat het verplicht was of omdat ze de taal al kende, maar juist omdat ze nieuwsgierig was naar het leven daar en zich meer verbonden wilde voelen met de stad.

“Ik wist letterlijk nul woorden. Maar juist dat vond ik leuk. Alles was nieuw.” Twee keer per week zat ze in de taalles. Ze begon bij de basis: jezelf voorstellen, eten bestellen, simpele gesprekken voeren. Maar doordat ze midden in de stad woonde, kon ze alles meteen oefenen in het dagelijks leven. In winkels, restaurants of onderweg in de tram hoorde ze de taal constant om zich heen.

Na een tijdje begon het steeds vertrouwder te voelen. Niet alleen de taal zelf, maar ook de stad en de mensen. Het leren van Tsjechisch bleek uiteindelijk veel meer te zijn dan alleen een extra vak op haar rooster. “In Praag heb ik echt veel nieuwe mensen leren kennen. Het leren van Tsjechisch hielp daar verrassend veel bij. Je maakt sneller contact als je samen iets nieuws probeert.”

Bente woonde samen met een Nederlands klasgenootje in een studentendorm in het noorden van de stad. Dat gaf ergens wat houvast, maar tegelijkertijd voelde alles buiten die kamer compleet anders dan thuis. Juist dat maakte het voor haar zo bijzonder. Nieuwe routines, andere gewoontes en een stad die steeds meer als haar eigen plek begon te voelen. Wat haar ook opviel, was hoe positief locals reageerden wanneer ze probeerde Tsjechisch te praten. Vrijwel iedereen sprak goed Engels, dus het hoefde eigenlijk niet. Toch werd het enorm gewaardeerd dat ze moeite deed. “Je zag mensen soms gewoon blij reageren als je iets probeerde in hun taal.”

Een jaar later kwam ze tijdens een internationale training iemand uit Praag tegen. Vol enthousiasme begon ze in het Tsjechisch te vertellen dat ze zes maanden in de stad had gewoond en gestudeerd. Alleen liep dat iets minder soepel dan gehoopt. “Ze keek me echt aan van: wat probeer jij nou te zeggen? Blijkbaar was ik na een jaar zonder oefenen toch veel vergeten, haha.” Maar dat moment veranderde niets aan hoe ze terugkijkt op haar tijd daar. Wat haar vooral is bijgebleven, is hoe bijzonder het voelt om ergens tijdelijk echt onderdeel van te zijn. Niet als toerist die een paar highlights afvinkt, maar als iemand die er woont, studeert en langzaam haar eigen plek vindt in een nieuwe stad.

Sindsdien probeert ze overal waar ze komt in ieder geval wat basiszinnen van de taal te leren: “Het maakt een plek meteen anders. Alsof je net iets meer binnenkomt in de cultuur.”